Voelen als kracht

Onlangs had ik een gesprek met mijn vader. “Ik kan niet voelen”, zei ik. Hij keek me bevreemd aan. “Jij kunt niet voelen?! Dat kun je juist ontzettend goed.”

En plop, daar viel weer een kwartje. Ik kan mega goed voelen. Zó goed, dat ik me ervoor afsluit. Dat ik het negeer, omdat het totaal overweldigend kan zijn. Omdat ik vergeet te voelen wat van mij is en wat van de ander.

Dat er iemand flauw viel waar ik niet bij was, maar vervolgens voelde ik wel de enorme spanning, trillingen en hartkloppingen van de rest van de groep (en begreep ik in eerste instantie niet waar dat vandaan kwam). Dat ik me prima voel, maar ineens een onwijze spanning voel in mijn lijf en besef dat er iemand in mijn buurt heel boos of verdrietig is.

Tegenwoordig zet ik het ook wel eens bewust in. “Ik voel …, voel jij dat ook?”. Brengt een gesprek direct op gang. Wanneer ik hier niet bewust mee om ga of niet lekker in mijn vel zit, kan het me bakken met energie kosten.

Voor mij heeft het heel veel te maken met bewustzijn van mijn lijf, hoofd leegmaken en een brede blik (letterlijk, ik focus dan op de randjes van mijn zicht).

Hoe is dat voor jou? Voel jij wel eens dingen, die je niet (direct) thuis kunt brengen? En je kind?