Zelluf doen

Je herkent het vast wel van je kind. De drang naar autonomie. Zelf mogen bepalen. Zelf mogen kiezen.
En misschien herken je het ook wel van jezelf? Ik in ieder geval wel.

Ik houd op sommige momenten echt krampachtig vast aan dat zelluf doen. Dan wil ik niks uit handen geven, terwijl ik wéét dat het me bergen met tijd op gaat leveren. Of een enorme boost aan creativiteit. Of heel veel kracht. Ik wil bepalen en ik wil er niet eens over nádenken wat er gebeurt als ik een stukje daarvan door anderen laat doen (niet eens bepalen!!). Ik wil zo graag m’n eigen ding doen, niet beperkt worden, zelf bepalen. Zelluf doen. Zonder bemoeienis van anderen.

Maar soms verlies ik daarmee het doel uit het oog. Is het zelluf doen op zich helemaal niet interessant, laat ik me daardoor juist beperken. Zit zelluf doen me dwars op de weg naar vrijheid en plezier.

Hoe lekker is het als ik dingen door anderen kan laten doen? Kan uitbesteden, kan delen. Kan loslaten!

Vorige week deed ik een oproepje. Ik was op zoek naar iemand die mijn social media wilde inplannen (het schrijven doe ik zelf, daar kan ik heerlijk mijn ei in kwijt. Maar het inplannen vind ik al tijden een last). En binnen een half uur had ik tientallen reacties, gesprekken ingepland en wist ik: het is ok om dit niet zelluf te doen. Er viel zo’n last van m’n schouders. Zo heerlijk dat ik dit frustrerende, saaie stuk binnen mijn bedrijf aan iemand anders over mag laten. Die er (ik geloof er niks van, maar ieder z’n ding) blijkbaar plezier in vindt om het voor me te regelen.

Wat is iets wat jij niet zelluf hoeft te doen?

PS. Op 18 en 21 januari staan er weer peerminars gepland (een online peergroup voor ouders). Omdat je het niet allemaal zelluf hoeft te doen. Voel je welkom!