Mijn verhaal – hoogbegaafd of niet?

In 2017 kreeg ik een burn-out*. Ik was leerkracht van groep 4 en ik was he-le-maal op. De simpelste vragen kon ik niet meer beantwoorden. Alsof mijn brein volledig oververhit was.
Ik ging op zoek naar de achterliggende oorzaak. Hoe kon het toch dat ik me al zo lang anders voelde, me aanpaste alsof mijn leven er vanaf hing, zoveel psychologen had gezien, zo niet gelukkig was?

Ik herkende me in kenmerken van autisme, ADD.. Maar er klopte ook steeds iets niet. Tot ik iets las over hoogbegaafdheid. Het was alsof ik mijn eigen verhaal las. Ik belde mijn moeder. “Zou het kunnen dat ik… hoogbegaafd ben? En me daarom mijn hele leven anders, niet passend, als een buitenstaander heb gevoeld?”. “Natuurlijk ben jij hoogbegaafd,” reageerde mijn moeder. Net zoals een groot deel van de familie aan beide kanten, trouwens. Ik ging op zoek naar bevestiging van mijn vermoeden, ik vond enkel mijn moeder als bewijs onvoldoende. Midden in mijn burn-out, supergefocust op het resultaat, met faalangst en alles wat er verder bij komt kijken, onderging ik een IQ-test. En haalde ik nét niet de 130. Dat was een klap, ik was zó op zoek naar die erkenning. Inmiddels voelt het minder belangrijk – tot ik het hier opschrijf, of aan mensen vertel. Het voelt spannend, om te zeggen dat ik hoogbegaafd ben, terwijl een test het (nog) niet bevestigd heeft. Alsof ik lieg. Officieel ben ik niet hoogbegaafd. Ik herken me in veel kenmerken van hoogbegaafdheid. Kan het allerbest overweg met mensen en kinderen die hoogbegaafd zijn. Maar het cijfertje bevestigt dat niet.

Nog niet dus. Ooit wil ik nog eens een test doen. Misschien. Want ondanks dat ik mezelf vertel dat het niet uitmaakt, is er een deel in mij dat het uitermate belangrijk vindt. Dat zichzelf graag wil bewijzen. Dat erbij wil horen. Durf ik het aan om die test nog een keer te doen? Hoeveel druk leg ik mezelf op, om het dan wél “goed” te doen? Of kies ik er juist voor om “gewoon mezelf” te zijn? Ook zonder dat cijfertje erbij te mogen horen, goed genoeg te zijn? Er is geen beste manier. Geen duidelijke ja of nee. Dit is iets wat ik op gevoel mag doen. Waarbij ik rekening mag houden met mezelf.

En ik ben nieuwsgierig. Ben jij hoogbegaafd? Of vermoed je dat je hoogbegaafd bent en herken je je, net als ik, in veel van de kenmerken?

* achteraf vraag ik me ook wel eens af of het een burn-out of een bore-out is geweest. Of een combinatie van de twee (voor zover dat mogelijk is). Voor het proces dat ik vervolgens in ben gerold maakt het echter niet zoveel uit.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *